Historia naszej korporacji

Marcus Samuel, założyciel Shell Transport and Trading Company (firmy transportowo-handlowej)

Niecałe 200 lat temu sprzedawca antyków w Londynie zaczął importować muszle morskie z Dalekiego Wschodu, ponieważ panowała moda na egzotyczny wystrój wnętrz. 

                                                                             
Przedsięwzięcie Marcusa Samuela stworzyło podstawy doskonale prosperującej firmy importowo-eksportowej, przejętej potem przez jego synów, Marcusa Juniora i Sama.

W tamtych czasach ropę naftową wykorzystywano głównie do oświetlenia i w produkcji smarów, a przemysł naftowy mieścił się w Baku w Rosji, na obszarze z ogromnymi zasobami wysokiej jakości ropy naftowej i strategicznym naturalnym wybrzeżem.

Pojawienie się silnika o spalinowego w 1886 r. przyczyniło się do wzrostu zapotrzebowania na paliwo transportowe. Wykorzystując swoje doświadczenie przewozowe, bracia Samuel zlecili flocie statków parowych masowy przewóz ropy naftowej. Krok ten rewolucjonizował transport olejowy. Pierwszy rejs odbył się tankowcem o imieniu Murex. W 1892 r. Murex był pierwszym na świecie tankowcem, który przepłynął przez Kanał Suezki. Firma prowadzona przez braci otrzymała w 1897 r. nazwę Shell Transport and Trading Company. W logo wykorzystano kształt muszli małża.

Shell Transport operując na Wschodzie i poszukując nowych źródeł ropy naftowej w celu zmniejszenia zależności od Rosji, porozumiał się z firmą Royal Dutch Petrolem. Obie firmy połączyły swoje siły w 1903 r., aby chronić się przez dominacją konkurencyjnej firmy Standard Oil.

W 1907 r. nastąpiła całkowita fuzja i powstała firma o nazwie Royal Dutch Shell Group. Shell zmieniła swoje logo na muszlę, którego używa do dziś. Przed końcem lat 20. Shell stała się liderem wśród firm olejowych, produkując 11% surowca na świecie i będąc właścicielem 10% tonażu swoich tankowców.

Lata 30-te przyniosły trudności: aktywa grupy w Meksyku zostały przejęte i firma zmuszona była przystać na niedogodne dla niej warunki postawione przez rząd wenezuelski podczas nacjonalizacji pól naftowych w tym kraju.

Po drugiej wojnie światowej, kiedy zapanował pokój i samochody stały się zwyczajnym środkiem transportu, Shell rozszerzył swoją działalność na Afrykę i Amerykę Południową. Rola transportu wzrosła. W 1947 r. Shell dokonał odwiertu pierwszego na skalę komercyjną przybrzeżnego szybu naftowego w Zatoce Meksykańskiej. Do 1955 r. Shell był już właścicielem 300 szybów. W 1958 r. Shell rozpoczęł produkcję w Nigerii.

W 1969 r. władzę w Libii przejął Ghaddafi, za sprawą którego spadła produkcja ropy i wzrosły ceny. Inni producenci grozili, że podejmą podobne kroki, a wojna Jom Kippur w 1973 r. przypieczętowała kryzys. W ciągu kilku tygodni kraje OPEC (Organizacja Krajów Eksportujących Ropę Naftową) podwyższyły ceny ropy czterokrotnie i ogłosiły dwumiesięczny bojkot. Skutki dla gospodarki krajów Zachodu były katastrofalne. 

Lata 70. były bardzo znaczące dla Shell z uwagi na rozwój pól naftowych na Morzu Północnym i w Ameryce Południowej - przedsięwzięcie trudne i kosztowne, lecz niezbędne w obliczu obniżonych dostaw ze Środkowego Wschodu. W 1978 r. Shell zakończył wiercenia w projekcie Cognac i otworzył platformę produkcyjną w Zatoce Meksykańskiej - najwyższą na świecie, sięgającą ponad 335 metrów.

Od połowy lat 90. kiedy kwestie dotyczące środowiska naturalnego stały się istotniejsze, nasilił się nadzór publiczny nad przemysłem olejowym. Shell został skrytykowany w kwestii planów pozbycia się platformy Brent Spar i ponadto napotkał trudności we współpracy z Nigerią. Wkraczając w nowe stulecie, Shell rozszerzył działalność na Chiny i Rosję. W 2005 r. dotychczasowa struktura korporacyjna Shell została rozwiązana i powstała nowa samodzielna firma. Shell pozostaje jedną z głównych firm olejowych i gazowych na świecie. Mamy udział w projektach dotyczących ciekłego gazu ziemnego i paliwa z gazu. Wspieramy rozwój biopaliw ze zrównoważonych źródeł i zaangażowani jesteśmy w projekty energii wiatrowej.